Αλεξίου Γιάννης: Καταγγελία/Παρέμβαση Περιφερειακού Συμβούλου ΠΣτΕ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ / ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Αναπληρωτές εκπαιδευτικοί: «Αρκετά πια με την εργασιακή ομηρία – Δεν μπορείς να ζητάς από αυτούς να λύσουν το δημογραφικό, όταν διαλύεις τις οικογένειές τους»

                Παρέμβαση ΑΛΕΞΙΟΥ Γιάννη,

Περιφερειακού Συμβούλου ΠΣτΕ

Αιρετού μέλους ΠΥΣΔΕ Εύβοιας

Αιρετού μέλους ΑΠΥΣΔΕ Στερεάς Ελλάδας

Για ακόμη μία σχολική χρονιά, χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την ίδια κατάσταση: αναμονή, αβεβαιότητα, μετακινήσεις, οικονομική αιμορραγία και οικογενειακή αναστάτωση.

Η Πολιτεία γνωρίζει πολύ καλά τις ανάγκες των σχολείων. Γνωρίζει τα κενά. Γνωρίζει ότι οι αναπληρωτές καλύπτουν ανάγκες που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, επιλέγει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα τμηματικά, με διαδοχικές φάσεις προσλήψεων και όχι με έγκαιρη και ουσιαστική κάλυψη του συνόλου των πραγματικών αναγκών.

Στην πρώτη φάση των προσλήψεων καλύπτεται μόνο ένα μέρος των αναγκών. Και ακόμη και τα κενά που υπάρχουν δεν σημαίνει ότι είναι όλα διαθέσιμα προς επιλογή, καθώς προηγείται ιεράρχηση των αναγκών.

Το αποτέλεσμα;

Ένας ολόκληρος κλάδος εργαζομένων βρίσκεται κάθε χρόνο σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας.

Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να περιμένουν πότε θα προσληφθούν, πού θα προσληφθούν και αν τελικά θα μπορέσουν να εργαστούν στον τόπο κατοικίας τους ή έστω σε μια περιοχή που να επιτρέπει τη στοιχειώδη οικογενειακή ζωή.

Πίσω από κάθε «κενό» υπάρχει ένας άνθρωπος

Η διοίκηση βλέπει αριθμούς.

Εμείς βλέπουμε ανθρώπους.

Βλέπουμε εκπαιδευτικούς που μετακινούνται κάθε χρόνο από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη.

Βλέπουμε γονείς με μικρά παιδιά που αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στην εργασία και στην οικογένειά τους.

Βλέπουμε ανθρώπους που πληρώνουν ενοίκια, μεταφορικά, έξοδα εγκατάστασης και διαβίωσης σε έναν δεύτερο τόπο, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να συντηρούν το σπίτι και την οικογένειά τους στον τόπο μόνιμης κατοικίας τους.

Βλέπουμε παιδιά που αλλάζουν κάθε χρόνο σπίτι, σχολείο και κοινωνικό περιβάλλον.

Και μετά ακούμε την Πολιτεία να μιλά για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.

Ας απαντήσει κάποιος ειλικρινά: Πώς θα στηριχθεί η οικογένεια όταν ένας γονέας εκπαιδευτικός δεν γνωρίζει πού θα εργάζεται τον επόμενο χρόνο;

Πώς θα δημιουργήσει οικογένεια ένας νέος άνθρωπος όταν η επαγγελματική του ζωή σημαίνει κάθε χρόνο μια νέα μετακόμιση;

Πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά του όταν η εργασιακή του πραγματικότητα μπορεί να τον κρατά εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτά;

Αποδυναμώνονται τα συλλογικά όργανα – περιορίζεται ο ρόλος των αιρετών

Την ίδια στιγμή, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η μεταφορά κρίσιμων αρμοδιοτήτων στη διαχείριση των υπηρεσιακών μεταβολών από τα συλλογικά όργανα προς την αποκλειστική αρμοδιότητα της διοίκησης.

Η λειτουργία των ΠΥΣΔΕ δεν είναι μια τυπική διοικητική διαδικασία.

Τα υπηρεσιακά συμβούλια και η παρουσία των αιρετών έχουν έναν ουσιαστικό θεσμικό ρόλο: να διασφαλίζουν τη διαφάνεια, την ισονομία, την αντικειμενικότητα και κυρίως την παρουσία της φωνής των ίδιων των εκπαιδευτικών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Η συμμετοχή των αιρετών δεν είναι εμπόδιο στη διοίκηση. Είναι θεσμική εγγύηση.

Ως αιρετός εκπρόσωπος των εκπαιδευτικών στο ΠΥΣΔΕ Εύβοιας και στο ΑΠΥΣΔΕ Στερεάς Ελλάδας, δηλώνω ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να αποδεχθώ μια λογική στην οποία οι ανθρώπινες ανάγκες αντιμετωπίζονται ως «δευτερεύουσες» μπροστά σε έναν ψυχρό διοικητικό σχεδιασμό.

Γιατί όταν εξετάζεται μια υπηρεσιακή μεταβολή, δεν υπάρχει απλώς ένας αριθμός μητρώου.

Υπάρχει ένας άνθρωπος. Και πολλές φορές υπάρχει μια οικογένεια πίσω από αυτόν.

Και οι αναπληρωτές γονείς αντιμετωπίζουν επιπλέον περιορισμούς

Στην ίδια εικόνα εντάσσεται και το ζήτημα των αδειών ανατροφής και γενικότερα της άνισης αντιμετώπισης των αναπληρωτών εκπαιδευτικών σε σχέση με τους μόνιμους συναδέλφους τους.

Η οικογενειακή ιδιότητα δεν μπορεί να εξαρτάται από τη μορφή της εργασιακής σχέσης.

Ένα παιδί δεν καταλαβαίνει αν ο γονιός του είναι μόνιμος ή αναπληρωτής.

Οι ανάγκες ενός βρέφους δεν αλλάζουν ανάλογα με το αν ο γονέας του έχει οργανική θέση ή σύμβαση ορισμένου χρόνου.

Η προστασία της μητρότητας, της πατρότητας και της οικογένειας δεν μπορεί να είναι δικαίωμα δύο ταχυτήτων.

Δεν γίνεται να καλύπτεις πάγιες ανάγκες με «προσωρινούς» ανθρώπους.

Υπάρχει μια αντίφαση που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί. Οι αναπληρωτές είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσουν τα σχολεία. Οι ανάγκες που καλύπτουν επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Το δημόσιο σχολείο στηρίζεται στη δουλειά τους, κι όμως, η Πολιτεία εξακολουθεί να τους αντιμετωπίζει ως προσωρινό προσωπικό.

Μια ανάγκη που εμφανίζεται κάθε χρόνο δεν είναι έκτακτη.

Ένας εκπαιδευτικός που καλύπτει επί σειρά ετών την ίδια πραγματική ανάγκη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμος εργαζόμενος.

Αυτό δεν είναι απλώς ένα εκπαιδευτικό ζήτημα.

·         Είναι ζήτημα εργασιακής δικαιοσύνης.

·         Είναι ζήτημα κοινωνικής πολιτικής.

·         Είναι ζήτημα οικογενειακής πολιτικής.

·         Είναι τελικά ζήτημα δημογραφίας.

Τα αιτήματα είναι συγκεκριμένα

Ως αιρετός εκπρόσωπος των εκπαιδευτικών και Περιφερειακός Σύμβουλος, ζητώ:

1. Έγκαιρη και ουσιαστική κάλυψη όλων των πραγματικών εκπαιδευτικών αναγκών και όχι διαχείριση των ελλείψεων με αλλεπάλληλες φάσεις και αναμονή.

2. Διαφάνεια και πλήρη ενημέρωση για όλα τα πραγματικά κενά και τα κριτήρια με τα οποία αυτά ιεραρχούνται και δίνονται προς κάλυψη.

3. Ενίσχυση του θεσμικού ρόλου των συλλογικών οργάνων και των αιρετών εκπροσώπων στις υπηρεσιακές μεταβολές.

4. Ίσα εργασιακά και οικογενειακά δικαιώματα για μόνιμους και αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, χωρίς διακρίσεις που συνδέονται αποκλειστικά με τη μορφή της εργασιακής σχέσης.

5. Πραγματική πολιτική στήριξης της οικογένειας των εκπαιδευτικών, ώστε η εργασία να μην αποτελεί παράγοντα οικογενειακής διάλυσης.

6. Μόνιμες λύσεις για πάγιες και διαρκείς εκπαιδευτικές ανάγκες.

Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε αξιοπρέπεια.

·         Η Πολιτεία δεν μπορεί να ζητά από έναν εκπαιδευτικό να γυρίζει όλη την Ελλάδα για να υπηρετήσει το δημόσιο σχολείο και ταυτόχρονα να του ζητά να συμβάλει στην αντιμετώπιση του δημογραφικού.

·         Δεν μπορεί να του ζητά να κάνει οικογένεια, όταν το ίδιο το εργασιακό του καθεστώς καθιστά την οικογενειακή ζωή οικονομικά και πρακτικά δυσβάσταχτη.

·         Δεν μπορεί να τον χρειάζεται κάθε Σεπτέμβριο και να τον αντιμετωπίζει ως «προσωρινό» κάθε υπόλοιπη ημέρα του χρόνου.

Οι αναπληρωτές δεν είναι εκπαιδευτικοί δεύτερης κατηγορίας.

·         Είναι αυτοί που μπαίνουν στις τάξεις όταν το κράτος έχει ανάγκη.

·         Είναι αυτοί που κρατούν όρθια τα σχολεία όταν υπάρχουν κενά.

·         Είναι αυτοί που αφήνουν σπίτια, συντρόφους και παιδιά και ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να κάνουν τη δουλειά τους.

Ήρθε η ώρα το κράτος να κάνει το δικό του χρέος απέναντί τους.

·         Να τους αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια.

·         Να προστατεύσει τις οικογένειές τους.

·         Να σεβαστεί τα δικαιώματά τους.

·         Και κυρίως, να σταματήσει να θεωρεί φυσιολογική μια κατάσταση που εδώ και χρόνια δεν είναι φυσιολογική.

Η δημόσια εκπαίδευση χρειάζεται σταθερότητα.
Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται αξιοπρέπεια.
Οι οικογένειες χρειάζονται στήριξη.

Και αυτά δεν μπορούν να περιμένουν την «επόμενη φάση» προσλήψεων.