Η μαγική χώρα του Ουράνιου Τόξου

Ένα παραμυθάκι για τα χρώματα σκάρωσα σήμερα στο σχολείο και σκέφτηκα να το ανεβάσω μήπως και ενδιαφέρει καμιά συναδέλφισσα, μια και διδάσκουμε χρώματα- σχήματα αυτή την εποχή. Έγινε πολύ ωραία δραματοποίηση ως προέκταση.
 Μαρία Γιαμά

Η μαγική χώρα του Ουράνιου Τόξου

Μια φορά κι έναν καιρό, πολύ πολύ μακριά από εδώ, πολύ πολύ ψηλά, πίσω από όλα τα σύννεφα του ουρανού, υπήρχε μια παραμυθένια χώρα που ζούσαν όλα τα χρώματα του κόσμου.
Κάθε φορά που έβρεχε τα χρώματα που ζούσαν εκεί άνοιγαν τη μαγική κουρτίνα που τα χώριζε από τη χώρα των ανθρώπων και έβλεπαν όλα όσα γίνονταν στη γη. Πιο πολύ από όλα τους άρεσε να βλέπουν και να ακούν τι κάνουν τα μικρά παιδιά.
Τα χρώματα ζούσαν όμορφα στη μαγική τους χώρα. Έβαφαν τον κόσμο τους, έπαιζαν, τραγουδούσαν……
Ώσπου κάποια βροχερή μέρα, όταν άνοιξε η μαγική κουρτίνα το Κόκκινο τους είπε:

- Μα κοιτάξτε τι όμορφο και πολύτιμο είμαι! Κόκκινη είναι η καρδιά των ανθρώπων, η φωτιά, τα κεράσια, τα μήλα και οι φράουλες, τα ηφαίστεια! Είμαι το πιο σπουδαίο χρώμα! Κόκκινος θα έπρεπε να είναι όλος ο κόσμος!
- Τι μας λες, διαμαρτυρήθηκε το μπλε. Δε βλέπεις; Μπλε είναι η θάλασσα, και οι λίμνες και ο ουρανός! Εγώ είμαι το πιο σπουδαίο χρώμα!
- Δεν ξέρετε τι λέτε, τους είπε το πράσινο. Δε βλέπετε; Πράσινα δέντρα και δάση, το χορτάρι που τρώνε τα ζώα, όλα πράσινα είναι! Εγώ είμαι το καλύτερο χρώμα! Πράσινος θα έπρεπε να είναι ο κόσμος όλος!

Σε λίγη ώρα όλα τα χρώματα φώναζαν με όλη τους τη δύναμη πόσο σπουδαία ήταν και πως έπρεπε ο κόσμος όλος να έχει το δικό τους χρώμα. Μοβ, Κίτρινο, Πορτοκαλί, Καφέ, Μαύρο ή Άσπρο… όλα ήθελαν να βάψουν τον κόσμο με το δικό τους χρώμα.
Θύμωσαν και έπαψαν να μιλάνε, να γελάνε ή να παίζουν μεταξύ τους. Ανάμεσά τους υπήρχε πια πολύς θυμός.

Στη χώρα του Ουράνιου Τόξου, κρυμμένο μέσα στα σύννεφα, υπήρχε ένα μαγικό ραβδί. Όποιος το κρατούσε γινόταν βασιλιάς και μπορούσε να μεταμορφώσει τον κόσμο των ανθρώπων. Τα χρώματα άρχισαν να ψάχνουν παντού για να το βρουν, γιατί το καθένα από αυτά ήθελε να γίνει βασιλιάς και να βάψει όλο τον κόσμο με το χρώμα του.
Και μια μέρα το Κόκκινο στάθηκε πολύ τυχερό. Βρήκε το μαγικό ραβδί και με την πρώτη ψιχάλα που έπεσε στη γη έσκυψε και έβαψε τον κόσμο όλο κόκκινο.
Όταν ξύπνησαν τα παιδιά το πρωί δεν πίστευαν στα μάτια τους. Ήταν κόκκινα όλα! Τα δέντρα, τα λουλούδια, ο ήλιος και η θάλασσα, ο ουρανός και το χορτάρι, το γάλα και τα σύννεφα! Ακόμα και τα παιδιά ήταν όλα κόκκινα!
Τα άλλα χρώματα ζήλεψαν και προσπαθούσαν να αρπάξουν το μαγικό ραβδί. Πρώτο το κατάφερε το Μπλέ. Άρπαξε το ραβδί και έβαψε τα πάντα σε όλες τις αποχρώσεις του. Τα παιδιά ξύπνησαν σε έναν κόσμο μπλε. Και τις άλλες μέρες σε μοβ, κίτρινο, άσπρο, καφέ…. Ανάλογα με πιο χρώμα κρατούσε το ραβδί και έβαφε τον κόσμο.

Τα παιδιά στη γη κόντευαν να τρελαθούν:
- Δε μου αρέσει καθόλου ο κόσμος σε ένα χρώμα, έλεγε το ένα.
- Κουράζονται τα μάτια μου, παραπονιόταν το άλλο.
- Κάτι πρέπει να γίνει, είπε ένα τρίτο. Τα χρώματα τρελάθηκαν! Μου αρέσει ο κόσμος μας πολύχρωμος όπως ήταν πριν.
- Μα τι μπορούμε να κάνουμε; Είμαστε μικρά παιδιά, πως να εμποδίσουμε τα χρώματα που είναι τοοοόσο μακριά;
- Το βρήκα, είπε ένας μικρούλης. Μπορούμε να συμβουλευτούμε τη γριά Βελανιδιά! Είναι τόσο καλή και σοφή! Εκείνη θα ξέρει τι μπορούμε να κάνουμε.
Πραγματικά τα παιδιά μπήκαν στο απέραντο δάσος και περπάτησαν για ώρες ώσπου βρήκαν τη γριά Βελανιδιά. Στην καρδιά του δέντρου αυτού, ζούσε ένα πολύ αγαθό πνεύμα που αγαπούσε τα παιδιά όλου του κόσμου. Τα άκουσε πολύ προσεχτικά και αφού σκέφτηκε για αρκετη ώρα τους απάντησε:
- Ένας τρόπος υπάρχει για να βάλουν μυαλό τα άμυαλα χρώματα. Να πάψετε να τα βλέπετε. Αφήστε το Μαύρο, που είναι πολύ δυνατό να τα καλύψει όλα!
- Μα πως θα το κάνουμε αυτό; Τη ρώτησαν τα παιδιά.
- Κλείστε τα μάτια σας ώστε να μην τα βλέπετε! Αν εσείς οι άνθρωποι δε τα βλέπετε, τότε και αυτά θα καταλάβουν ότι όσο και αν μαλώνουν, όποιος και να κερδίσει, δεν θα έχει καμία σημασία.
Και έτσι έγινε! Τα παιδιά έκλεισαν τα ματάκια τους και δεν κοιτούσαν. Δεν ήθελαν πια να βλέπουν έναν κόσμο τόσο μονόχρωμο και μονότονο. Μάταια τα χρώματα προσπαθούσαν να τους τραβήξουν την προσοχή. Ότι και αν έκαναν, όποιο χρώμα και αν έβαφε τον κόσμο, τα παιδιά δεν άνοιγαν τα μάτια τους.

Τελικά τα χρώματα κατάλαβαν τι προσπαθούσαν να τους πουν με τον τρόπο τους τα παιδιά.
- Τα παιδιά δε μας αγαπούν όταν μαλώνουμε, είπε το Ροζ
- Ναι ναι, είπε το Πορτοκαλί, δε θέλουν ένα κόσμο με καβγάδες έναν κόσμο μονόχρωμο.
- Όλα είμαστε πολύτιμα, κατέληξε το Γαλάζιο. Δεν πρέπει να υπάρχουν βασιλιάδες στη χώρα του Ουράνιου Τόξου.
- Όλα μαζί κάνουμε τον κόσμο υπέροχο, μουρμούρισε ντροπιασμένο το Κόκκινο.
- Όλοι έχουμε την αξία μας, συμφώνησε με σκυμμένο το κεφάλι και το Μπλε.
- Πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τα παιδιά, πρότεινε αποφασιστικά το Κίτρινο. Πάμε να κρύψουμε πάλι στα σύννεφα το μαγικό ραβδί και να ξεχυθούμε στον κόσμο, να τον κάνουμε πάλι πολύχρωμο.

Και έτσι έγινε! Και όταν τα παιδιά άνοιξαν πάλι τα ματάκια τους, είδαν όλα τα χρώματα στη γη και ένιωσαν πάλι όμορφα. Όσο για τη χώρα του Ουράνιου Τόξου, εκεί όλα κυλούσαν και πάλι αρμονικά. Τα χρώματα έβαφαν τον κόσμο , έπαιζαν, τραγουδούσαν……

Από τότε, όταν σταματά η βροχή και τα παιδιά βλέπουν το ουράνιο τόξο να ξεπροβάλει, ξέρουν ότι στη μαγική χώρα του Ουράνιου Τόξου τα χρώματα είναι και πάλι ευτυχισμένα.

Μαρία Γιαμά

*******************************************************************************

Ξενώνας " Αμανδρυάδες " στο Καρπενήσι.
Κλίκ στην φωτογραφία για να ΔΕΙΤΕ

Η Επιλογή είναι δική σου